“Het was een bonte verzameling van spelers,” vertelt Joop. “Een bij elkaar geraapt zooitje eigenlijk, maar allen met individuele kwaliteiten. Presteren stond boven alles. Waarbij het doel ook alle middelen heiligde. Muijs Banket móest en zal een keer het toernooi winnen.”
Volgens Joop was het dan ook enkel en alleen gezellig na afloop van de wedstrijden. “Tijdens het toernooi stond alles op scherp. Zo herinner ik me nog dat we na een verloren wedstrijd spelers uit elkaar moesten houden, omdat het anders het tot een handgemeen was gekomen.”
Joop zelf had in de jaren daarvoor al meegedaan met een ander team, Zimbabwe United, dat rond ‘81 de finale bereikte. “Dat was een vrienden team in de leeftijd van 15 á 16 jaar met onder andere Melrik Beukers, Peter Kuis, Peter Kronenberg en Juliaan de Graaf. Wij waren de ‘underdog’ en hadden tijdens het toernooi een enorme gunfactor.” Joop mocht dus al eerder even proeven van het succes, maar de uiteindelijke overwinning in 1989 met Muijs Banket was onmiskenbaar bijzonder, stelt hij.
Tijdens het toernooi in 1989 waren er enkele teams die als grote rivalen werden beschouwd. "Ruizendaal Vis was een van onze grootste tegenstanders, evenals De Mandemaaker, De Venkes en De Zwevers.” Er was ook wel enig verschil in de teams van toen en nu, vertelt Joop. “Destijds deden veel spelers van de A-selectie van de Blauwen en de Rooien mee met het BFV-toernooi. Dit mag tegenwoordig contractueel niet meer.” Ook is het toernooi volgens hem tegenwoordig veel grootser geworden. “En dan vooral het gebeuren eromheen. Het lijkt meer op een evenement waar de jeugd massaal op afkomt; zien en gezien worden.”